Esperando el autobús para volver a casa, pienso en ti, como siempre. En el poco interés que tienes, en cuan poco te importo, en cuan insignificante soy para ti. Tu eres tan importante para mi, que parece que no tenga vida a tu lado, porque sólo tu estás en mi cerebro.
Después de muchas noches de fiesta, buscando un sustituto, mi mente sólo te echa de menos a ti. Al olor de sudor genital, al sabor de unos labios, al pelo de pecho, que tu nunca me diste, y posiblemente no me des nunca. El olor, el sabor, el sonido del sexo son para mi una música, un gusto y un perfume que desde hace tiempo no soy capaz de sentir. Puede ser sea influido por tu existencia, y ya está bien, porque seguramente tu sí eres capaz de sentir todas estas sensaciones. Añoro un cuerpo que pueda abrazarme, unos labios que sepan beberme.
Sé que tocas la trompa, pero dudo que sepas que yo soy cellista. Dudo que simplemente intuyas que soy capaz de anular una clase con mi profesor para quedar contigo. Lo peor es que nunca supiste valorarlo, en cambio tu me pides que aprecie lo poco que haces por mi, lo poco que me dedicas, aunque tu eso crees que es demasiado. En unas horas puede ser que me llames, puedes ser que no, aunque ya sé que no lo harás. No te importa que muera por dentro esperando tu llamada. Eres tan imprevisible...Me gustaría que te dieras cuenta que no soy uno más, que te quiero, que quiero estar contigo. Debo decir que si no sé nada de ti en una semana sólo me quedará atarle una piedra a mi corazón y tirarlo al fondo del mar. Olvidarme de ti, cómo de muchos otros, que no han sido ni serán la mitad de lo que eres tu en estos momentos.
Hombres cómo tu sólo he tenido otro, que aún intento olvidar. Querría saber que se siente estando en el otro lado, en el lado del querido, no del queriendo. El autobús está a punto de llegar, i al lápiz se le acaba la punta.
Aprovechando lo poco que le queda sólo diré que te quiero, que no quiero más decepciones, que vales mucho y que en pocas horas me gustaría verte.
(6.03 am)
*Açò és ficció, no vull malentesos.
dilluns, 7 de juny del 2010
dissabte, 22 de maig del 2010
Estrés

Con quién me casaré? ¿Cuál será mis vestido? ¿Que música sonará? ¿Quiénes serán los invitadxs? ¿Cuáles serán las flores? ¿Quién la oficiará?
Son preguntas que me intento responder cuando mi vida no da para más. Durante este último mes mi vida ha sido realmente estresante, sin momentos para reflexionar si mi salud era o no importante, descubriendo que sí, más de lo que me pensaba.
Volviendo al tema de las preguntas, excepto la primera, las demás las tengo muy claras: llevaré un vestido de Miquel Suay en verde tornasolado, llevaré barba, por supuesto; Dancin' queen versión Muriel's wedding al entrar en el sitio de la ceremonia, el vals será Vitamina Sol d'Antònia Font; los invitadxs no los nombraré por que no caben; las flores: calas con violetas; oficiadora, mi amiga Dafne... Ahora que lo tengo casi todo solucionado, incluso las damas de honor, tendré que buscarme algún otro tranquilizante. ¿¿Alguna recomendación?? Por ejemplo, ¿porque los hombres siempre me han huido? Creo que me hará reflexionar demasiado.
Muchxs os sorprenderéis al leer que para tranquilizarme tenga que pensar en mi futura boda. Esto tiene una explicación muy sencilla, y es que supongo que me casaré dentro de unos cuantos años y no tengo porque preocuparme por el momento, porque ya está todo solucionado, lo tengo todo en mente, bueno excepto el novio...
Sigo planeando mi boda hasta que quede perfecta, pero presupongo que cuando termine exámenes ya estará hasta el último detalle (bueeeenoooo, el novio no). Así que para tranquilizarme luego tendré que organizar alguna otra cosa.
¿¿Alguien quiere que le organice algún evento o sea su personal shopper??
PD: Disfrutadlo, me transmite muy buenas vibraciones! Posiblemente suene en mi boda!!
http://vimeo.com/11906869
.
diumenge, 16 de maig del 2010
¿Humanidad?
En la vida se comenten millones de errores. Algunos intrascendentes, otros nos persiguen durante toda la vida, y otros nos hacen perder aquello que hemos conseguido.
Estos últimos son los peores, de los que te arrepientes más aún si cabe toda la vida. A veces se encuentra el perdón, otras simplemente las cosas suceden, el error sucede, y nunca vuelve a ser nada igual en tu vida. Todo cambia, todo se intensifica o disminuye un latido de corazón. Ya no ves a las personas con los mismos ojos, ni a los árboles, ni a las estrellas.
En mi casa, aún no sé si se ha intensificado o disminuido, creo que disminuido.
Últimamente estoy perdiendo bastante a menudo mis creencias en la humanidad, y cuán difícil será recuperarlas.
Estos últimos son los peores, de los que te arrepientes más aún si cabe toda la vida. A veces se encuentra el perdón, otras simplemente las cosas suceden, el error sucede, y nunca vuelve a ser nada igual en tu vida. Todo cambia, todo se intensifica o disminuye un latido de corazón. Ya no ves a las personas con los mismos ojos, ni a los árboles, ni a las estrellas.
En mi casa, aún no sé si se ha intensificado o disminuido, creo que disminuido.
Últimamente estoy perdiendo bastante a menudo mis creencias en la humanidad, y cuán difícil será recuperarlas.
dimarts, 11 de maig del 2010
Sentiments contradictoris

Com es pot estimar i odiar pels mateixos motius a algú?? Sobretot quan algú et diu que sí li interesses, però al mateix temps passa de tu. No és desconfiança, ni espera, ni desil·lusió, és inquietut.
He d'aprendre a ser més tranquil, no tan angoixat. Sempre ha sigut fàcil arribar on he volgut, si ara em costa ho hauré d'aprendre. Sé que totes les persones no són fàcils de conèixer, sé que hi ha de més dures, però ho havia de provar algun dia. És guapo, intel·ligent, graciós (humor), bon gust, però dur.
Açò té un problema molt gran: Em sent frustrat?? La justificació que jo li pose és perquè mai res m'ha costat massa. Ara que em costa sembla que em frustre, perquè no aconseguisc el que vull aviat, o simplement, quan vull. El meu poder de persuasió o atractiu no funciona tant com em pensava.
Cal deixar clar que això de que passe de mi és en moments con la no-contestació d'un sms, o el nul interés de fer-me una trucada. Jo vull saber d'ell a totes hores (hipèrbole), però es veu que ell no de mi, o simplement està fent-se el dur o no vol mostrar la seua feblesa cap a mi...
Poden ser totes aquestes possibilitats, però pense que em serà difícil descobrir-la. De moment sé que sí li he tocat un poc el centre dels passio-sentiments, però no sé perquè no ho explota més.
Bé, i si em fera budista??
Subscriure's a:
Missatges (Atom)